Amalie

2 mnadar

Skrevet 06.05.2015 klokken 08:41 | Kategori: Australia | Kommentarer: 0


Okei. Kvar skal ein begynne.

Eg slit med innsj at eg kun har to mnadar igjen. Kvar forsvant tida? Eg kan da ikkje ha vore her i over 9 mnadar allereie?

Eg hugsar dagen eg landa p Sydney Airport som om den var i forrige veke. Eg hugsar d eg feira min dag nummer 60 med nokre regelbrytande cider. Og min dag nummer 100, som vart feira med middag p restaurant og halloweenfest. Ikkje minst hugsar eg d eg flytta inn i min fantastiske vertsfamilie - for 4 mnadar sidan.

Gjennom heile ret har eg alltid satt utruleg stor pris p kva eg har her, og alt eg har ftt oppleve, men eg har aldri egentlig slete med tanken p mtte reise heimatt. Ikkje fr no.

Eg har fantastiske vennar. Eg har ein fantastisk vertsfamilie. Vertsklubben min er super. Yass High har vore s utruleg hjelpsom p alle moglege omrde. Yass er heime. Heime.

Eg har ftt s utruleg store moglegheiter. Fotballsesongen fr eg reiste tok ein stor knekk p sjlvtillita mi. Her har eg blitt hylla som ei stjerne. Eg var toppscorar p laget etter 2 kampar. Eg er kaptein p skulelaget. Eg blei invitert p prvespeling for regionslaget. Eg trenar med juniorlaget for guttar. Eg fr spele p begge damelaga. Eg reiser heim igjen med forbedra individuelle ferdigheiter, og med mykje betre tru p meg sjlv.

Det er ikkje berre fotball eg har ftt drive med. Eg har ftt prvd to heilt nye sportar. Touch, ein sport eg har forelska meg i. Touch er ein australsk sport eg aldri hadde hyrt om fr eg blei kasta p bana p starten av sommeren i fjor. Riktig nok strakk eg eit leddband i skuldra p min frste kamp, men etter det scora eg heile 5 trys. Eg kom p skulelaget i touch - sporten eg d aldri hadde hyrt om fr for nokre mnadar sidan. Laget mitt kom heilt til semifinalen i A-sluttspelet. Tennis hadde eg omtrent aldri spelt skikkelig, fr eg meldte meg p mandagsturneringa. Eg kom ogs inn p skulelaget i tennis, der eg fekk spele som 2. seed - og utruleg nok gjekk det heilt fint.

Folk inviterar meg med p ting. P kino. P lunsj. P kamp. P jentekveld. P fest. Eg blir inkludert p ein mte eg aldri trudde var mogleg. Eg er ein del av eit samfunn eg for eit r sidan ikkje eingong visste eksisterte.

Eg fler meg heime. Eg kan ikkje sj for meg reise fra denne staden. reise, uten vite nr eg vil vere tilbake. vite at kanskje ser eg ikkje igjen mange av dei. At nr eg kjem tilbake vil det aldri vere det samme.

Likevel gler eg meg til kome heim. Eg gler meg til sj familien og vennane mine. Eg gler meg til sj fjell og fjord. Drikke reint, godt, norsk vatn. Ete grovbrd. Sj p norsk TV. Snakke norsk. Berre vere norsk i Norge.

Flelsane mine er s miksa at eg veit ikkje heilt kva eg skal fle. Eg grur meg. Eg gler meg. Eg er redd. Eg har panikk. Kva skal ein eigentleg fle? Etter ha forlatt livet sitt for eit r, bygd eit nytt, for s forlate det igjen for alltid?

Eg stiller meg bak uttrykket "utveksling er ikkje eit r i eit liv, det er eit liv p eit r"

Eg skal forresten blogge om safari ogs snart. Nr eg fr alle bilda. Og nr eg orkar ha tida til gjere det.




Skriv en kommentar


hits