Amalie

2 månadar

Skrevet 06.05.2015 klokken 08:41 | Kategori: Australia | Kommentarer: 0


Okei. Kvar skal ein begynne. 

Eg slit med å innsjå at eg kun har to månadar igjen. Kvar forsvant tida? Eg kan da ikkje ha vore her i over 9 månadar allereie? 

Eg hugsar dagen eg landa på Sydney Airport som om den var i forrige veke. Eg hugsar då eg feira min dag nummer 60 med nokre regelbrytande cider. Og min dag nummer 100, som vart feira med middag på restaurant og halloweenfest. Ikkje minst hugsar eg då eg flytta inn i min fantastiske vertsfamilie - for 4 månadar sidan.

Gjennom heile året har eg alltid satt utruleg stor pris på kva eg har her, og alt eg har fått oppleve, men eg har aldri egentlig slete med tanken på å måtte reise heimatt. Ikkje før no.

Eg har fantastiske vennar. Eg har ein fantastisk vertsfamilie. Vertsklubben min er super. Yass High har vore så utruleg hjelpsom på alle moglege område. Yass er heime. Heime

Eg har fått så utruleg store moglegheiter. Fotballsesongen før eg reiste tok ein stor knekk på sjølvtillita mi. Her har eg blitt hylla som ei stjerne. Eg var toppscorar på laget etter 2 kampar. Eg er kaptein på skulelaget. Eg blei invitert på prøvespeling for regionslaget. Eg trenar med juniorlaget for guttar. Eg får spele på begge damelaga. Eg reiser heim igjen med forbedra individuelle ferdigheiter, og med mykje betre tru på meg sjølv.

Det er ikkje berre fotball eg har fått drive med. Eg har fått prøvd to heilt nye sportar. Touch, ein sport eg har forelska meg i. Touch er ein australsk sport eg aldri hadde høyrt om før eg blei kasta på bana på starten av sommeren i fjor. Riktig nok strakk eg eit leddband i skuldra på min første kamp, men etter det scora eg heile 5 trys. Eg kom på skulelaget i touch - sporten eg då aldri hadde høyrt om før for nokre månadar sidan. Laget mitt kom heilt til semifinalen i A-sluttspelet. Tennis hadde eg omtrent aldri spelt skikkelig, før eg meldte meg på mandagsturneringa. Eg kom også inn på skulelaget i tennis, der eg fekk spele som 2. seed - og utruleg nok gjekk det heilt fint. 

Folk inviterar meg med på ting. På kino. På lunsj. På kamp. På jentekveld. På fest. Eg blir inkludert på ein måte eg aldri trudde var mogleg. Eg er ein del av eit samfunn eg for eit år sidan ikkje eingong visste eksisterte.

Eg føler meg heime. Eg kan ikkje sjå for meg å reise fra denne staden. Å reise, uten å vite når eg vil vere tilbake. Å vite at kanskje ser eg ikkje igjen mange av dei. At når eg kjem tilbake vil det aldri vere det samme. 

Likevel gler eg meg til å kome heim. Eg gler meg til å sjå familien og vennane mine. Eg gler meg til å sjå fjell og fjord. Drikke reint, godt, norsk vatn. Ete grovbrød. Sjå på norsk TV. Snakke norsk. Berre vere norsk i Norge. 

Følelsane mine er så miksa at eg veit ikkje heilt kva eg skal føle. Eg grur meg. Eg gler meg. Eg er redd. Eg har panikk. Kva skal ein eigentleg føle? Etter å ha forlatt livet sitt for eit år, bygd eit nytt, for så å forlate det igjen for alltid?

Eg stiller meg bak uttrykket "utveksling er ikkje eit år i eit liv, det er eit liv på eit år"

Eg skal forresten blogge om safari også snart. Når eg får alle bilda. Og når eg orkar å ha tida til å gjere det.




Skriv en kommentar


hits